Dlaczego motyw „Nauka zegara” to dobra książka
Przygoda dopasowana do dziecka
Niemal w każdej kuchni wisi zegar, ale rzadko ktoś naprawdę tłumaczy, jak go odczytać. „Za kwadrans” i „wpół do siódmej” to trudne słowa, dopóki nie połączą się z czymś, co dziecko samo robi. W książce obrazkowej czas może nabrać kształtu: śniadanie, kiedy krótka wskazówka pokazuje siódmą, odjazd autobusu, kiedy długa stoi prosto w górę. Gdy to dziecko pilnuje czasu w opowieści, tarcza zegara staje się czymś, co można zrozumieć, a nie tylko czymś, na co dorośli z niepokojem zerkają w przedpokoju.
Za kwadrans, wpół do i kwadrans po
Książka o zegarze może opowiadać o jednym dniu godzina po godzinie: budzik o siódmej, przekąska o trzeciej, kąpiel, kiedy długa wskazówka zrobi kolejne pełne okrążenie. Może też opowiadać o tym, jak zdążyć na czas: o wyścigu ze wskazówkami, zanim odjedzie pociąg albo zajdzie słońce. Polskie określenia godzin też mają swoje pułapki i mogą znaleźć miejsce w opowieści. Kiedy długa wskazówka pokazuje trójkę, oznacza to piętnaście minut, a nie trzy, a wyrażenie „za pięć wpół do trzeciej” potrafi wprawić niejedno dziecko w zakłopotanie.
Godziny z waszego domu
W dniu dziecka są już stałe pory i to na nich może opierać się książka. Napisz, kiedy zwykle się budzicie, o której jest przekąska w przedszkolu, kiedy mama lub tata wraca z pracy i o której zaczyna się sobotni film. Jeśli macie w domu wyjątkowy zegar – zegar z kukułką na ścianie, budzik w kształcie sowy albo zegarek, który dziecko dostało w prezencie – może pojawić się na obrazkach. Jeśli niedawno wydarzyło się coś związanego z czasem, na przykład prawie spóźniliście się na pociąg albo pewnego ranka wszyscy zaspali, może to stać się początkiem książki.
Jak płynie czas
Dla dzieci w wieku 0–2 lat zegar to przede wszystkim dźwięk: tik-tak, a dzień dzieli się na poranek, posiłki i noc. Czterolatek może zacząć odróżniać krótką wskazówkę od długiej i rozumieć słowa takie jak „przed” i „po”. W wieku 6–9 lat sprawdzi się opowieść, w której minuty naprawdę mają znaczenie, a kwadranse i pół godziny są częścią planu. Dla dzieci w wieku 10 lat i starszych książka może bawić się strefami czasowymi albo zegarem, który uparcie chodzi do tyłu.
Po lekturze zróbcie własny zegar z papierowego talerzyka i dwóch tekturowych wskazówek. Ustawcie je na godzinę najbliższego wydarzenia, na przykład obiadu, i pozwól dziecku zawołać, kiedy kuchenny zegar pokaże to samo.
Twoje dziecko jest bohaterem
Wpisujesz imię dziecka, jego wiek i to, co lubi, i wgrywasz zdjęcie. Opowieść o nauce zegara jest pisana właśnie dla twojego dziecka, a trzynaście obrazków i okładka są rysowane na podstawie zdjęcia w wybranym przez ciebie stylu. Rodzeństwo, rodzice, babcia i dziadek albo zwierzątko mogą wyruszyć razem z dzieckiem, do pięciu postaci. Jeśli chcesz dodać coś, co wydarzyło się ostatnio, wyjazd albo wypadnięty ząbek, napisz to, a zostanie wplecione.
Od e-booka do książki w twardej oprawie
E-book jest gotowy kilka minut po płatności. Możesz zmienić tekst i poprosić o nowe obrazki. Potem zamawiasz go jako książkę w twardej oprawie w formacie A4. Zacznij tworzyć książkę albo przeczytaj więcej o cenach. Chcesz zobaczyć gotową książkę, zanim się zdecydujesz? Przejrzyj nasze przykładowe książki.
Tak może zacząć się opowieść
Stary zegar dziadka przestał tykać. Wskazówki stoją na za kwadrans trzeciej, a w domu jest tak cicho, że słychać buczenie lodówki. „Nigdy wcześniej się nie zatrzymał” – mówi dziadek i drapie się po brodzie. Wspinasz się na stołek i zaglądasz za małe szklane drzwiczki. Tam, między zębatkami, siedzi mysz w niebieskiej kamizelce i pociąga nosem. „Zgubiłam kluczyk” – mówi. „Bez niego nie mogę nakręcić zegara, a jeśli nie ruszy przed obiadem, cały dzień stanie w miejscu”. Patrzysz na wskazówki. Wiesz, że krótka pokazuje godziny, a długa minuty. To niewiele, ale i tak więcej, niż wie mysz. Wyciera nos ogonem i wskazuje dziurę na dole ściany. „Kluczyk się tam wtoczył. Ty chyba się zmieścisz”.






