Γιατί το θέμα «Ζήλια» κάνει ένα ωραίο βιβλίο
Μια περιπέτεια που ταιριάζει στο παιδί
Η ζήλια είναι ένα συναίσθημα για το οποίο πολλά παιδιά ντρέπονται, παρόλο που όλοι το νιώθουν. Μοιάζει άδικο όταν ένα αδελφάκι παίρνει περισσότερη προσοχή, όταν ένας φίλος έχει καινούριο ποδήλατο ή όταν επιλέγουν κάποιον άλλον πρώτο. Σε ένα βιβλίο για τη ζήλια, το παιδί σας συναντά έναν ήρωα που νιώθει ακριβώς έτσι, χωρίς κανείς να τον κρίνει γι’ αυτό. Η ιστορία μπορεί να δείξει από πού έρχεται το συναίσθημα, τι προσπαθεί να πει και πώς μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για μια συζήτηση για κάτι που αλλιώς φαίνεται κυρίως σαν μούτρα.
Όταν κάποιος άλλος παίρνει αυτό που θέλεις
Ένα βιβλίο για τη ζήλια μπορεί να μιλά για ένα αδελφάκι που παίρνει δώρο, έναν φίλο που είναι ο καλύτερος στο ποδόσφαιρο ή ένα καινούριο παιδί στην τάξη με το οποίο θέλουν όλοι να παίξουν. Ο ήρωας μπορεί να πει κάτι άσχημο και να το μετανιώσει, να ανακαλύψει πως και το άλλο παιδί ζηλεύει κάτι, να σκεφτεί κάτι που μπορούν να κάνουν μαζί ή να βρει κάτι που είναι ολόδικό του. Σημασία έχει το συναίσθημα να έχει χώρο και να φανεί πως δεν κάνει τον ήρωα κακό άνθρωπο. Μερικές φορές ένας μεγάλος φαίνεται να έχει περισσότερο χρόνο για κάποιον άλλον, και αυτό μπορεί επίσης να χωρέσει στο βιβλίο.
Κοντά στην πραγματικότητα, αλλά όχι υπερβολικά
Αν η ζήλια στο σπίτι αφορά ένα αδελφάκι, το βιβλίο μπορεί να μιλά για το ίδιο θέμα, με μια ανατροπή όμως που αναδεικνύει και τα δύο παιδιά. Γράψτε σε τι είναι καλό το παιδί σας, τι αγαπά και με ποιους μοιράζεται την καθημερινότητά του. Μπορεί επίσης ο ήρωας να είναι εκείνος που ζηλεύει κάποιος άλλος. Το μοίρασμα και η φιλία είναι μηνύματα που ταιριάζουν εδώ. Αν ήρθε ένα νέο μωρό στην οικογένεια, υπάρχει το θέμα Γίνομαι μεγάλος αδελφός ή μεγάλη αδελφή.
Τα μικρά παιδιά καταλαβαίνουν το «η σειρά μου» και το «η σειρά σου», και ένα σύντομο βιβλίο για την αναμονή της σειράς τους μπορεί να τα βοηθήσει πολύ. Στην προσχολική ηλικία η ζήλια αφορά συχνά τα παιχνίδια και το ποιος θα καθίσει στην αγκαλιά κάποιου. Στα έξι μπορεί να αφορά το ποιος είναι ο καλύτερος ή ποιος θα επιλεγεί, ενώ ένα παιδί δέκα ετών μπορεί να διαβάσει για τη σύγκριση με τους άλλους και για το πώς η επιτυχία κάποιου άλλου δεν σου αφαιρεί τίποτα.
Πράσινος από τη ζήλια
Λέμε μερικές φορές πως κάποιος πρασίνισε από τη ζήλια, ενώ ο Σαίξπηρ αποκάλεσε τη ζήλια «τέρας με πράσινα μάτια». Ρωτήστε το παιδί σας τι χρώμα θα είχε αυτό το συναίσθημα για εκείνο και πώς το νιώθει. Έπειτα συζητήστε τι έκανε ο ήρωας με το συναίσθημά του και αν υπάρχει κάτι που έχει το παιδί σας και ίσως να το επιθυμεί κάποιος άλλος. Παίξτε μετά ένα παιχνίδι και πείτε μπράβο σε όποιον κερδίσει, όποιος κι αν είναι.
Το παιδί σας είναι ο ήρωας
Συμπληρώνετε το όνομα και την ηλικία του παιδιού και τι του αρέσει, και ανεβάζετε μια φωτογραφία. Η ιστορία για τη ζήλια γράφεται ειδικά για το δικό σας παιδί, και οι δεκατρείς εικόνες και το εξώφυλλο ζωγραφίζονται από τη φωτογραφία στο στιλ που θα επιλέξετε. Αδέλφια, γονείς, παππούδες και γιαγιάδες ή το κατοικίδιο μπορούν να συμμετέχουν, έως πέντε χαρακτήρες. Αν θέλετε να συμπεριλάβετε κάτι που συνέβη πρόσφατα, ένα ταξίδι ή ένα δόντι που έπεσε, το γράφετε και πλέκεται μέσα στην ιστορία.
Από e-book σε σκληρόδετο βιβλίο
Το e-book είναι έτοιμο λίγα λεπτά μετά την πληρωμή και μπορείτε να αλλάξετε το κείμενο και να ζητήσετε νέες εικόνες. Μετά το παραγγέλνετε ως σκληρόδετο βιβλίο A4. Ξεκινήστε να φτιάχνετε το βιβλίο ή διαβάστε περισσότερα για τις τιμές. Θέλετε να δείτε ένα έτοιμο βιβλίο πριν αποφασίσετε; Ξεφυλλίστε τα παραδείγματα βιβλίων μας.
Έτσι μπορεί να ξεκινήσει η ιστορία
Όλοι έχουν μαζευτεί γύρω από τον καινούριο χαρταετό του Νίκου. Είναι κόκκινος και κίτρινος, με μια μακριά ουρά από υφασμάτινες κορδέλες, και όταν τον πιάνει ο αέρας, ανεβαίνει τόσο ψηλά που πρέπει να μισοκλείσεις τα μάτια για να τον δεις. «Μου τον χάρισε η θεία μου», λέει ο Νίκος. Όλοι συμφωνούν πως είναι ο ωραιότερος χαρταετός που έχουν δει ποτέ. Εσύ κρατάς τον δικό σου σπάγκο. Ο χαρταετός σου είναι παλιός και έχει ένα κομμάτι ταινία στη μία γωνία. Συνήθως απλώς κρέμεται και γέρνει. Κάτι σε τσιμπάει στο στήθος, κάτι κοφτερό και ξινό. Σχεδόν εύχεσαι να μπλεχτεί ο χαρταετός του Νίκου σε ένα δέντρο, και ντρέπεσαι λίγο γι’ αυτό. Τότε ο σπάγκος σου τραβιέται δυνατά, σαν να θέλει κάποιος στην άλλη άκρη να σου πει κάτι. Κοιτάζεις ψηλά. Ο χαρταετός σου έχει αρχίσει να ανεβαίνει, κατευθείαν προς ένα σύννεφο που φαίνεται πολύ παράξενο.






