Γιατί το θέμα «Ξεσπάσματα και κρίσεις θυμού» κάνει ένα ωραίο βιβλίο
Μια περιπέτεια που ταιριάζει στο παιδί
Μερικές φορές ο θυμός γίνεται μεγαλύτερος από το παιδί. Έρχεται γρήγορα, γεμίζει όλο του το σώμα και, όσο κρατά, δεν φεύγει με λόγια. Μετά το παιδί σας μπορεί να είναι κουρασμένο, λυπημένο ή να απορεί με τον εαυτό του. Στην ιστορία ο ήρωας θυμώνει πάρα πολύ, κι αυτό δεν τον κάνει κακό. Η ιστορία δείχνει πως ο θυμός έχει αρχή, κορύφωση και τέλος, και πως κάποιος μένει κοντά του όλο αυτό το διάστημα. Είναι μια καθησυχαστική εικόνα, που το παιδί μπορεί να δει όταν δεν είναι το ίδιο θυμωμένο.
Η διαδρομή του θυμού μέσα στην ιστορία
Το βιβλίο μπορεί να αρχίζει ένα πρωί που όλα πάνε στραβά: η κάλτσα ενοχλεί, το παιχνίδι τελειώνει, κάποιος γκρεμίζει τον πύργο που έφτιαξε ο ήρωας. Ο ήρωας μπορεί να δει τον θυμό του σαν έναν χαρακτήρα, να τον ακολουθήσει καθώς μεγαλώνει και να ανακαλύψει τι τον κάνει να μικραίνει: να χτυπά τα πόδια στο πάτωμα, να τρυπώνει κάτω από μια κουβέρτα, να κάθεται στην αγκαλιά κάποιου ή να φυσά αέρα σαν δράκος. Η τελευταία σελίδα μπορεί να δείχνει τον ήρωα και την οικογένειά του ξανά μαζί, με τον θυμό σαν μια μικροσκοπική κουκκίδα στη γωνία. Κάπου στη μέση μπορεί να υπάρξει μια παύση, όπου ο ήρωας και ο θυμός κάθονται δίπλα δίπλα στη σκάλα και απλώς αναπνέουν.
Η καθημερινότητα στο σπίτι, χωρίς κήρυγμα
Γράψτε για τις στιγμές που συνήθως δυσκολεύουν την οικογένειά σας, αν θέλετε με λίγο χιούμορ: τη βιασύνη το πρωί, το ντύσιμο, τη στιγμή που πρέπει να τελειώσει το παιχνίδι. Βοηθά το βιβλίο να μην εστιάζει μόνο στο παιδί σας, αλλά να δείχνει πως όλοι θυμώνουν πού και πού, ακόμα και οι μεγάλοι. Ένας γονιός στην ιστορία μπορεί να θυμώσει λίγο και μετά να ζητήσει συγγνώμη. Η μικρή αδελφή ή ο σκύλος μπορεί να παρακολουθεί με μάτια ορθάνοιχτα.
Για τα πιο μικρά παιδιά ταιριάζουν σύντομες λέξεις με ήχους: ντουπ, ντουπ, φου, και μια αγκαλιά. Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορούν εύκολα να παρακολουθήσουν μια μέρα που αλλάζει προς το καλύτερο, ιδίως αν ο θυμός έχει πρόσωπο. Τα εξάχρονα μπορούν να μιλήσουν για αυτό που τα θύμωσε, ενώ στα παιδιά από δέκα ετών και πάνω ταιριάζει μια ιστορία για το πώς να μιλούν για όσα τα ενοχλούν χωρίς να ξεσπάσει καταιγίδα. Για περισσότερα συναισθήματα πέρα από τον θυμό, υπάρχει το θέμα Διαχείριση έντονων συναισθημάτων.
Ζωγραφίστε τον θυμό
Μετά την ανάγνωση, όταν όλοι είστε ήρεμοι, ζωγραφίστε πώς μοιάζει ο θυμός. Είναι κόκκινος, αγκαθωτός, μεγάλος σαν σπίτι ή μικρός σαν μπιζέλι; Πώς τον λένε; Μόλις αποκτήσει όνομα και μορφή, θα είναι πιο εύκολο να μιλήσετε γι’ αυτόν την επόμενη φορά και ίσως ακόμα και να γελάσετε λίγο μαζί του. Κρεμάστε τη ζωγραφιά κάπου όπου μπορούν να τη βλέπουν όλοι.
Το παιδί σας είναι ο ήρωας
Συμπληρώνετε το όνομα και την ηλικία του παιδιού και τι του αρέσει, και ανεβάζετε μια φωτογραφία. Η ιστορία για τα μεγάλα θυμωμένα συναισθήματα γράφεται ειδικά για το δικό σας παιδί, και οι δεκατρείς εικόνες και το εξώφυλλο ζωγραφίζονται από τη φωτογραφία στο στιλ που θα επιλέξετε. Αδέλφια, γονείς, παππούδες και γιαγιάδες ή το κατοικίδιο μπορούν να συμμετέχουν, έως πέντε χαρακτήρες. Αν θέλετε να συμπεριλάβετε κάτι που συνέβη πρόσφατα, ένα ταξίδι ή ένα δόντι που έπεσε, το γράφετε και πλέκεται μέσα στην ιστορία.
Από e-book σε σκληρόδετο βιβλίο
Το e-book είναι έτοιμο λίγα λεπτά μετά την πληρωμή και μπορείτε να αλλάξετε το κείμενο και να ζητήσετε νέες εικόνες. Μετά το παραγγέλνετε ως σκληρόδετο βιβλίο A4. Ξεκινήστε να φτιάχνετε το βιβλίο ή διαβάστε περισσότερα για τις τιμές. Θέλετε να δείτε ένα έτοιμο βιβλίο πριν αποφασίσετε; Ξεφυλλίστε τα παραδείγματα βιβλίων μας.
Έτσι μπορεί να ξεκινήσει η ιστορία
Η μπλούζα σου δεν λέει να περάσει από το κεφάλι σου. Το μανίκι έχει γυρίσει ανάποδα και δεν βρίσκεις την τρύπα. Τραβάς και ξανατραβάς. Το πρόσωπό σου ζεσταίνεται και κάπου βαθιά στην κοιλιά σου κάτι αρχίζει να κοχλάζει σαν κατσαρόλα στη φωτιά. Ύστερα ο σκούφος σου πέφτει πίσω από το καλοριφέρ, το λεωφορείο φεύγει σε πέντε λεπτά και κάποιος έχει φάει την τελευταία μπανάνα. Η κατσαρόλα ξεχειλίζει. Πετάς την μπλούζα στο πάτωμα και φωνάζεις τόσο δυνατά που η φωνή σου αντηχεί στη σκάλα. Τότε συμβαίνει κάτι παράξενο. Ο θυμός βγαίνει από μέσα σου. Στέκεται εκεί, στο χαλάκι της εισόδου, κόκκινος και στρογγυλός, περίπου όσο ένα γραμματοκιβώτιο, και χτυπά τα μικρά του πόδια στο πάτωμα. Φαίνεται το ίδιο έκπληκτος με εσένα. «Γεια», λέει. «Πού βρισκόμαστε;»






