Γιατί το θέμα «Κάμπινγκ» κάνει ένα ωραίο βιβλίο
Μια περιπέτεια που ταιριάζει στο παιδί
Το να κοιμάσαι σε σκηνή είναι σχεδόν σαν να κοιμάσαι έξω. Το ύφασμα είναι τόσο λεπτό που ακούς τη βροχή, τα πουλιά και κάθε κλαδάκι που σπάει. Για ένα παιδί αυτό είναι συναρπαστικό αλλά και λίγο τρομακτικό, κι ακριβώς αυτός ο συνδυασμός κάνει το κάμπινγκ τόσο ωραίο θέμα για βιβλίο. Στην ιστορία, το παιδί σας κουβαλά τον εξοπλισμό, βρίσκει το μέρος, καρφώνει τα πασαλάκια και τολμά να κοιτάξει έξω όταν κάτι θροΐζει. Η νύχτα στο δάσος αποδεικνύεται γεμάτη ζωή και μετά ο υπνόσακος μοιάζει ακόμη πιο ζεστός και φιλόξενος.
Μια νύχτα στη σκηνή, μια μέρα στη λίμνη
Ένα βιβλίο για το κάμπινγκ μπορεί να αρχίζει με το ετοιμάσμα των πραγμάτων και να τελειώνει με την επιστροφή στο σπίτι. Το παιδί σας μπορεί να καταφέρει να στήσει τη σκηνή παρόλο που λείπει ένα κοντάρι, να μαγειρέψει σε γκαζάκι μαζί με έναν μεγάλο, να ανακαλύψει ότι το νυχτερινό θρόισμα ήταν ένας σκαντζόχοιρος που έψαχνε σκουλήκια ή να βγάλει από το νερό ένα μπουκάλι με μήνυμα από την άλλη πλευρά της λίμνης. Η βροχή μπορεί να γίνει μέρος της περιπέτειας: χτυπά ρυθμικά στο ύφασμα της σκηνής και γίνεται ένα είδος τραγουδιού. Το πρωί μπορεί να αρχίσει με ζεστή σοκολάτα από το θερμός, πάνω σε μια πέτρα ζεσταμένη από τον ήλιο.
Το δικό σας μέρος για κάμπινγκ
Η καλύτερη αφετηρία είναι μια εκδρομή που έχετε ήδη κάνει ή σχεδιάζετε. Γράψτε πού κατασκηνώσατε, ποιος ροχάλιζε, τι ψήσατε στη φωτιά και αν κάτι πήγε στραβά με τρόπο που έγινε οικογενειακή ιστορία. Αν δεν έχετε κάνει ποτέ κάμπινγκ, μια νύχτα στον κήπο ή μια σκηνή από σεντόνι στο σαλόνι είναι εξίσου καλή ιδέα. Πάρτε μαζί τον σκύλο, ένα αδελφάκι ή τον φίλο που θέλει πάντα να ακολουθεί. Αν το παιδί σας προτιμά την πεζοπορία από τον ύπνο έξω, υπάρχει ξεχωριστό θέμα για το δάσος.
Η νύχτα στη σκηνή ακούγεται διαφορετικά ανάλογα με το ποιος την ακούει. Για ένα παιδί κάτω των τριών ετών, το βιβλίο μιλά για ήχους και φώτα: το πουλί, τη φωτιά, το φεγγάρι, μια κουκουβάγια που φωνάζει. Ένα τετράχρονο χαίρεται μια ολόκληρη μέρα, από το ετοίμασμα μέχρι την καληνύχτα, με λουκάνικα σε ξυλάκια κάπου στη μέση. Γύρω στα έξι, ο ήρωας μπορεί να λύσει κάτι μόνος του, όπως να βρει τον δρόμο πίσω στην κατασκήνωση, ενώ σε ένα δωδεκάχρονο αρέσει η νύχτα να γίνεται λίγο τρομακτική πριν εξηγηθούν όλα.
Αφήνουμε τον τόπο καθαρό και παίζουμε με τους ήχους
Το πού μπορείτε να στήσετε σκηνή εξαρτάται από το μέρος. Στην Ελλάδα το ελεύθερο κάμπινγκ απαγορεύεται, οπότε επιλέξτε έναν οργανωμένο χώρο κατασκήνωσης. Όπου κι αν βρίσκεστε, αφήστε τον τόπο όπως τον βρήκατε. Αυτό μπορεί να ανοίξει μια συζήτηση μετά την ανάγνωση: τι σημαίνει πραγματικά να αφήνουμε έναν τόπο όπως τον βρήκαμε; Έπειτα σβήστε το φως και ακούστε μαζί για ένα λεπτό. Πόσους ήχους ακούτε; Πάρτε τα σκουπίδια σας μαζί και σβήστε καλά τη φωτιά πριν φύγετε.
Το παιδί σας είναι ο ήρωας
Συμπληρώνετε το όνομα και την ηλικία του παιδιού και τι του αρέσει, και ανεβάζετε μια φωτογραφία. Η ιστορία για το κάμπινγκ γράφεται ειδικά για το δικό σας παιδί, και οι δεκατρείς εικόνες και το εξώφυλλο ζωγραφίζονται από τη φωτογραφία στο στιλ που θα επιλέξετε. Αδέλφια, γονείς, παππούδες και γιαγιάδες ή το κατοικίδιο μπορούν να συμμετέχουν, έως πέντε χαρακτήρες. Αν θέλετε να συμπεριλάβετε κάτι που συνέβη πρόσφατα, ένα ταξίδι ή ένα δόντι που έπεσε, το γράφετε και πλέκεται μέσα στην ιστορία.
Από e-book σε σκληρόδετο βιβλίο
Το e-book είναι έτοιμο λίγα λεπτά μετά την πληρωμή και μπορείτε να αλλάξετε το κείμενο και να ζητήσετε νέες εικόνες. Μετά το παραγγέλνετε ως σκληρόδετο βιβλίο A4. Ξεκινήστε να φτιάχνετε το βιβλίο ή διαβάστε περισσότερα για τις τιμές. Θέλετε να δείτε ένα έτοιμο βιβλίο πριν αποφασίσετε; Ξεφυλλίστε τα παραδείγματα βιβλίων μας.
Έτσι μπορεί να ξεκινήσει η ιστορία
Ανοίγεις το φερμουάρ και ο κρύος πρωινός αέρας τρυπώνει μέσα. Μυρίζει πεύκο και βρεγμένα βρύα. Η δροσιά έχει αφήσει μικρές χάντρες πάνω στα παπούτσια που έβγαλες έξω χθες το βράδυ. Κάποιος δίπλα σου ανασαίνει ακόμη βαριά μέσα στον υπνόσακό του. Βγαίνεις στα γόνατα. Η λίμνη είναι ακίνητη και πάνω από το νερό αιωρείται μια λεπτή ομίχλη που μοιάζει με γάλα. Από τη χθεσινή φωτιά έχει μείνει μόνο γκρίζα στάχτη, μα όταν τη σκαλίζεις με ένα ξυλάκι, στον πάτο σιγοκαίει ακόμη μια κόκκινη σπίθα. Τότε βλέπεις τα ίχνη. Σχηματίζουν μια σειρά στην υγρή άμμο, στην άκρη του νερού, περνούν δίπλα από τη σκηνή και δεν είναι από σκύλο. Είναι μικρά, με πέντε δάχτυλα, και σταματούν σε ένα κούφιο κούτσουρο όπου κάποιος έχει αφήσει ένα γυαλιστερό καπάκι μπουκαλιού, ξεκάθαρα για σένα.














