Γιατί το θέμα «Αθλήματα» κάνει ένα ωραίο βιβλίο
Μια περιπέτεια που ταιριάζει στο παιδί
Ο αθλητισμός δίνει στα παιδιά κάτι συγκεκριμένο για να προσπαθήσουν: ένα γκολ, έναν χρόνο, ένα άλμα που γίνεται λίγο μεγαλύτερο κάθε εβδομάδα. Έχει να κάνει με τη νίκη, αλλά ακόμη περισσότερο με την προπόνηση, τις αποτυχημένες προσπάθειες, το να ξαναπροσπαθείς και να ανήκεις σε μια ομάδα. Ένα βιβλίο για τον αθλητισμό μπορεί να δείξει το παιδί σας με τη δική του στολή και το δικό του νούμερο, στο άθλημα που κάνει ή ονειρεύεται να κάνει. Μπορεί επίσης να μιλά για το πώς χάνεις και παρ’ όλα αυτά έχεις περάσει όμορφα, κάτι που είναι πιο δύσκολο να το πεις παρά να το δείξεις.
Ποδόσφαιρο, κολύμπι ή κάτι εντελώς διαφορετικό
Το βιβλίο μπορεί να αφορά οποιοδήποτε άθλημα: μπάσκετ, κολύμπι, ιππασία, γυμναστική, στίβο, βόλεϊ, τένις ή αναρρίχηση. Το παιδί σας μπορεί να χάσει έναν αγώνα, αλλά να κερδίσει έναν νέο φίλο στην αντίπαλη ομάδα. Μπορεί να εξασκείται σε ένα άλμα που δεν πετυχαίνει, ούτε την επόμενη φορά, μέχρι που μια Τρίτη τα καταφέρνει. Μπορεί να φροντίσει έναν νέο συμπαίκτη που δεν ξέρει ακόμη τους κανόνες ή να συναγωνιστεί τον άνεμο με το ποδήλατό του σε έναν χωματόδρομο και να κερδίσει για μια τρίχα.
Ένα βιβλίο για τον αθλητισμό δεν χρειάζεται να έχει ένα κύπελλο στην τελευταία σελίδα. Συχνά οι στιγμές ανάμεσα στους αγώνες λένε τα περισσότερα: η διαδρομή με το πούλμαν προς το τουρνουά, οι τηγανητές πατάτες μετά, η ομάδα που τραγουδά στα ντους.
Νούμερα στη φανέλα, συμπαίκτες και προπονητής
Περιγράψτε το άθλημα που κάνει το παιδί σας και τα χρώματα της ομάδας του, το νούμερο στη φανέλα και όσα λέει συνήθως ο προπονητής. Γράψτε για έναν αγώνα ή ένα τουρνουά που θυμάστε, για μια φορά που το παιδί σας σκόραρε ή που αστόχησε και χρειάστηκε να προσπαθήσει ξανά. Εδώ έχουν θέση και τα αδέλφια που ζητωκραυγάζουν από την κερκίδα και ένας γονιός με θερμός μέσα στη βροχή. Αν το παιδί σας δεν κάνει ακόμη κάποιο άθλημα, αλλά μιλά συνέχεια για ένα, το βιβλίο μπορεί να γίνει ένα πρώτο βήμα προς αυτό. Σκεφτείτε επίσης τι το δυσκολεύει περισσότερο –να χάνει, να περιμένει στον πάγκο, να το κοιτάζουν όλοι– και γράψτε το. Το βιβλίο μπορεί να το αντιμετωπίσει σοβαρά, χωρίς να το κάνει μεγαλύτερο απ’ όσο είναι.
Ο αγώνας σε κάθε ηλικία
Για τα μικρότερα παιδιά, η κίνηση και οι ήχοι αρκούν: κλοτσιά, αναπήδηση, τρέξιμο, ζητωκραυγές. Ένα πεντάχρονο απολαμβάνει έναν αγώνα με ξεκάθαρη αρχή και τέλος. Τα παιδιά έξι έως εννέα ετών έχουν μια επιλογή να κάνουν, όπως στην ερώτηση για τον τερματοφύλακα, και συμπαίκτες που συζητούν μεταξύ τους. Ένα δωδεκάχρονο μπορεί να ζήσει μια καθοριστική στιγμή με πραγματική αγωνία και μερικές αμφιβολίες στη διαδρομή.
Μετά το διάβασμα, παίξτε τον αγώνα του βιβλίου στον κήπο. Μιλήστε για κανόνες που γνωρίζετε: στο ποδόσφαιρο μόνο ο τερματοφύλακας μπορεί να πιάσει την μπάλα με τα χέρια και μόνο μέσα στη δική του περιοχή του πέναλτι – εκτός, βέβαια, από τα πλάγια άουτ. Αν θέλετε περισσότερες ανατροπές της τελευταίας στιγμής, ρίξτε μια ματιά στην ιδέα Ο αγώνας που κρίθηκε στο τέλος.
Το παιδί σας είναι ο ήρωας
Συμπληρώνετε το όνομα και την ηλικία του παιδιού και τι του αρέσει, και ανεβάζετε μια φωτογραφία. Η ιστορία για τον αθλητισμό γράφεται ειδικά για το δικό σας παιδί, και οι δεκατρείς εικόνες και το εξώφυλλο ζωγραφίζονται από τη φωτογραφία στο στιλ που θα επιλέξετε. Αδέλφια, γονείς, παππούδες και γιαγιάδες ή το κατοικίδιο μπορούν να συμμετέχουν, έως πέντε χαρακτήρες. Αν θέλετε να συμπεριλάβετε κάτι που συνέβη πρόσφατα, ένα ταξίδι ή ένα δόντι που έπεσε, το γράφετε και πλέκεται μέσα στην ιστορία.
Από e-book σε σκληρόδετο βιβλίο
Το e-book είναι έτοιμο λίγα λεπτά μετά την πληρωμή και μπορείτε να αλλάξετε το κείμενο και να ζητήσετε νέες εικόνες. Μετά το παραγγέλνετε ως σκληρόδετο βιβλίο A4. Ξεκινήστε να φτιάχνετε το βιβλίο ή διαβάστε περισσότερα για τις τιμές. Θέλετε να δείτε ένα έτοιμο βιβλίο πριν αποφασίσετε; Ξεφυλλίστε τα παραδείγματα βιβλίων μας.
Έτσι μπορεί να ξεκινήσει η ιστορία
Η φανέλα του αγώνα μυρίζει ακόμη απορρυπαντικό. Την περνάς πάνω από το κεφάλι σου και στρίβεις για να δεις στον καθρέφτη το νούμερο στην πλάτη. Είναι το δικό σου νούμερο, αυτό που διάλεξες μόνος σου. Στα αποδυτήρια γίνεται φασαρία: παπούτσια που δένονται, κάποιος που του πέφτει το μπουκάλι με το νερό, η προπονήτρια που χτυπά παλαμάκια. «Να θυμάστε», λέει, «παίζουμε για να περνάμε καλά. Και δίνουμε πάσες ο ένας στον άλλο». Έξω στο γήπεδο το γρασίδι είναι φρεσκοκομμένο και υγρό και φυσάει λίγο. Ο διαιτητής σφυρίζει. Τρέχεις, παίρνεις την μπάλα, τη χάνεις, την ξαναπαίρνεις. Στο ημίχρονο, ένας παίκτης της άλλης ομάδας έρχεται στον πάγκο σας με κατακόκκινα μάγουλα. «Η τερματοφύλακάς μας χτύπησε τον αστράγαλό της», λέει. «Δεν έχουμε άλλον. Μπορεί κάποιος από εσάς να μπει στο τέρμα μας;» Όλοι κοιτάζουν εσένα.














