Γιατί το θέμα «Μαθαίνω ποδήλατο» κάνει ένα ωραίο βιβλίο
Μια περιπέτεια που ταιριάζει στο παιδί
Το να μάθει ένα παιδί ποδήλατο είναι από τις πρώτες φορές που καταλαβαίνει πώς είναι όταν το σώμα του ξαφνικά μαθαίνει κάτι που το μυαλό του ήθελε εδώ και καιρό. Στον δρόμο ως εκεί υπάρχουν συχνά γδαρμένα γόνατα, απογοήτευση και ένας μεγάλος που τρέχει δίπλα του, κρατώντας το πίσω μέρος της σέλας. Ένα εικονογραφημένο βιβλίο χωράει όλα αυτά: το θάρρος να ανέβει ξανά στη σέλα και τη χαρά για τα πρώτα μέτρα χωρίς βοήθεια. Όταν το παιδί σας βλέπει τον εαυτό του στις εικόνες να κάνει πετάλι και να προχωρά, γίνεται λίγο πιο εύκολο να πιστέψει πως θα τα καταφέρει και στην πραγματικότητα.
Χαλίκια, ανηφόρες και η πρώτη τούμπα
Ένα βιβλίο για το ποδήλατο μπορεί να αρχίζει με το καινούργιο, γυαλιστερό ποδήλατο στο χολ και να τελειώνει με μια βόλτα σε ένα μέρος όπου το παιδί σας δεν έχει ξαναπάει με ποδήλατο. Ενδιάμεσα υπάρχουν πολλά που μπορούν να συμβούν: μια τούμπα στα χαλίκια κι ένα τσιρότο, μια ανηφόρα που μοιάζει αδύνατη, το κουδουνάκι που χτυπάει και ξαφνιάζει μια γάτα, ένας γείτονας που χειροκροτεί πίσω από τον φράχτη. Βοηθητικές ρόδες, ποδήλατο ισορροπίας ή κατευθείαν στα πετάλια – η ιστορία μπορεί να ακολουθήσει τον δρόμο που επιλέξατε. Σημασία έχει να δείξει πως οι πτώσεις και οι νέες προσπάθειες είναι μέρος της διαδρομής.
Το ποδήλατό σας, ο δρόμος σας
Πείτε μας πώς είναι πραγματικά το ποδήλατο: το χρώμα του, το καλάθι, τα αυτοκόλλητα στο κράνος. Γράψτε πού κάνετε εξάσκηση – στην αυλή του σχολείου ένα κυριακάτικο πρωινό, στον χωματόδρομο δίπλα στο εξοχικό ή στο πάρκο της γειτονιάς. Ποιος ήταν εκείνος που έτρεχε δίπλα και κρατούσε το ποδήλατο; Ένα μεγαλύτερο αδελφάκι που ξέρει ήδη ποδήλατο μπορεί να δείξει πώς γίνεται, και ο σκύλος μπορεί να τρέχει δίπλα γαβγίζοντας στις ρόδες. Ίσως υπήρξε μια ξεχωριστή μέρα που όλα πήγαν καλά, μια Τρίτη του Μαΐου ή η τελευταία μέρα των καλοκαιρινών διακοπών, και αυτή η μέρα μπορεί να γίνει το φινάλε του βιβλίου.
Όταν επιτέλους το ποδήλατο σε κρατά
Για τις ηλικίες 0–2, το βιβλίο αποκτά τον ρυθμό από πεταλιές και κουδουνίσματα, ίσως πάνω σε ένα τρίκυκλο ή ένα ποδήλατο ισορροπίας. Μια ιστορία για 3–5 ετών μπορεί να μιλά για μια προσπάθεια που δεν πετυχαίνει και μία που πετυχαίνει. Για 6–9 ετών η πρόκληση μπορεί να είναι μεγαλύτερη: μια βόλτα μέχρι το σπίτι ενός φίλου χωρίς παρέα ή μια ανηφόρα που πρέπει να ανέβει χωρίς να πατήσει κάτω. Από τα 10 και πάνω, μπορεί να γίνει μια μεγαλύτερη ποδηλατική εκδρομή με λίγη αγωνία στον δρόμο.
Μετά την ανάγνωση, ζωγραφίστε έναν χάρτη για μια μικρή διαδρομή και αποφασίστε πού θα πάτε την επόμενη φορά με το ποδήλατο. Μπορείτε επίσης να του δώσετε ένα όνομα. Για περισσότερες ιδέες, διαβάστε το Ποδήλατο που ήθελε να πετάξει, όπου είναι το ίδιο το ποδήλατο που κάνει σχέδια.
Το παιδί σας είναι ο ήρωας
Συμπληρώνετε το όνομα και την ηλικία του παιδιού και τι του αρέσει, και ανεβάζετε μια φωτογραφία. Η ιστορία για το να μάθεις ποδήλατο γράφεται ειδικά για το δικό σας παιδί, και οι δεκατρείς εικόνες και το εξώφυλλο ζωγραφίζονται από τη φωτογραφία στο στιλ που θα επιλέξετε. Αδέλφια, γονείς, παππούδες και γιαγιάδες ή το κατοικίδιο μπορούν να συμμετέχουν, έως πέντε χαρακτήρες. Αν θέλετε να συμπεριλάβετε κάτι που συνέβη πρόσφατα, ένα ταξίδι ή ένα δόντι που έπεσε, το γράφετε και πλέκεται μέσα στην ιστορία.
Από e-book σε σκληρόδετο βιβλίο
Το e-book είναι έτοιμο λίγα λεπτά μετά την πληρωμή και μπορείτε να αλλάξετε το κείμενο και να ζητήσετε νέες εικόνες. Μετά το παραγγέλνετε ως σκληρόδετο βιβλίο A4. Ξεκινήστε να φτιάχνετε το βιβλίο ή διαβάστε περισσότερα για τις τιμές. Θέλετε να δείτε ένα έτοιμο βιβλίο πριν αποφασίσετε; Ξεφυλλίστε τα παραδείγματα βιβλίων μας.
Έτσι μπορεί να ξεκινήσει η ιστορία
Είναι νωρίς το πρωί και ο δρόμος έξω είναι άδειος. Μόνο εσύ, το ποδήλατό σου και ένας κότσυφας που κάθεται στον φράχτη και σε κοιτάζει. Κουμπώνεις το κράνος σου και βάζεις το ένα πόδι στο πετάλι. Το άλλο μένει στο χαλίκι, γιατί δεν θέλει ακόμα να το αποχωριστεί. «Σε κρατάω», λέει η μαμά πίσω σου. Κουνάς το κεφάλι. Οι ρόδες τρίζουν πάνω στο χαλίκι. Μια πεταλιά, δύο πεταλιές. Το ποδήλατο γέρνει αριστερά κι εσύ στρίβεις το τιμόνι δεξιά. Ο κότσυφας πετάει από τον φράχτη και προσγειώνεται λίγο πιο κάτω στον δρόμο, σαν να σε περιμένει. «Μη μ’ αφήσεις», λες. «Σε κρατάω», λέει η μαμά. Τρεις πεταλιές, τέσσερις, πέντε. Ο αέρας τραβάει τα μαλλιά που εξέχουν κάτω από το κράνος σου. Και κάπου πίσω σου, πολύ μακριά πια για να κρατάει οτιδήποτε, ακούς τη μαμά να γελάει.






