Γιατί το θέμα «Αποχαιρετώ την πιπίλα» κάνει ένα ωραίο βιβλίο
Μια περιπέτεια που ταιριάζει στο παιδί
Η πιπίλα ήταν μια σταθερή παρηγοριά: την ώρα του ύπνου, στο παιδικό κάθισμα του αυτοκινήτου, όταν γδάρθηκε ένα γόνατο. Γι’ αυτό, το να την αποχαιρετήσει το παιδί αφορά λιγότερο την ίδια την πιπίλα και περισσότερο την ανακάλυψη άλλων τρόπων να νιώθει ασφάλεια. Ένα εικονογραφημένο βιβλίο δίνει στο παιδί σας χρόνο να το σκεφτεί πριν έρθει η μέρα και το αφήνει να αποφασίσει και να το κάνει το ίδιο. Όταν διαβάζει για τον εαυτό του να αποχαιρετά την πιπίλα, να βλέπει ότι τα καταφέρνει και να κοιμάται γλυκά, η στιγμή μοιάζει λιγότερο τρομακτική και στην πραγματικότητα.
Ένας αποχαιρετισμός όπως τον θέλει το παιδί
Οι οικογένειες αποχαιρετούν την πιπίλα με πολλούς τρόπους. Κάποιες τη στέλνουν μαζί με ένα γράμμα στη νεράιδα της πιπίλας, άλλες την ανταλλάσσουν με κάτι που το παιδί ήθελε εδώ και καιρό, ενώ σε ορισμένα μέρη υπάρχουν δέντρα όπου τα παιδιά κρεμούν τις πιπίλες τους με μια κορδέλα. Το βιβλίο μπορεί να ακολουθήσει τον δικό σας τρόπο: τις προετοιμασίες, τη στιγμή του αποχαιρετισμού, το πρώτο βράδυ χωρίς πιπίλα και το επόμενο πρωί, όταν το παιδί σας ξυπνά και βλέπει ότι η νύχτα πέρασε καλά. Μπορεί για λίγο να του λείψει η πιπίλα, χωρίς όμως αυτό να κυριαρχεί στην ιστορία.
Η θέση της πιπίλας στην καθημερινότητά σας
Όσο περισσότερα στοιχεία από τη δική σας ιστορία μπαίνουν στο βιβλίο, τόσο πιο δυνατό γίνεται. Τι χρώμα έχει η πιπίλα και μήπως έχει κάποιο παρατσούκλι; Πού τη χρησιμοποιεί περισσότερο το παιδί σας – στο καρότσι, στον καναπέ, μόνο τη νύχτα; Ποιο λούτρινο ή κουβερτάκι παρηγοριάς θα πάρει τη θέση της και ποιος κάθεται συνήθως δίπλα στο κρεβάτι μέχρι να αποκοιμηθεί; Αν έχετε διαλέξει μια μέρα, μπορεί να μπει στο βιβλίο. Ένα μεγαλύτερο αδελφάκι που έχει ήδη αποχωριστεί τη δική του πιπίλα μπορεί να πει πώς τα κατάφερε. Κι αν το παιδί σας έχει τη δική του λέξη για την πιπίλα –πιπί, πιπίτσα ή κάτι εντελώς δικό του– χρησιμοποιήστε την.
Διαβάζοντας πριν και μετά
Στην επιλογή για τη μικρότερη ηλικία, τα λόγια είναι λίγα και νανουριστικά, σχεδόν σαν ένα μικρό στιχάκι για την πιπίλα που κοιμάται στο κουτί της. Για 3–5 ετών υπάρχει χώρος για μια ξεκάθαρη απόφαση και λίγο περισσότερο συναίσθημα, και είναι το ίδιο το παιδί σας που λέει τα σημαντικά λόγια. Αν ένα μεγαλύτερο αδελφάκι διαβάσει την ιστορία δυνατά, και τα δύο μπορούν να νιώσουν μεγάλα: το ένα επειδή τα κατάφερε και το άλλο επειδή είναι καθ’ οδόν.
Αξίζει να διαβάσετε ένα τέτοιο βιβλίο μερικά βράδια νωρίτερα, ώστε η μέρα να μην έρθει ξαφνικά. Μετά γίνεται μια απόδειξη που μπορείτε να βγάζετε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν: να, εγώ τα κατάφερα. Μιλήστε και για άλλα πράγματα που παρηγορούν: ένα τραγούδι, ένα χέρι στην πλάτη, μια επιπλέον αγκαλιά. Περισσότερα για αυτό το συναίσθημα θα βρείτε στο θέμα Αυτοπεποίθηση.
Το παιδί σας είναι ο ήρωας
Συμπληρώνετε το όνομα και την ηλικία του παιδιού και τι του αρέσει, και ανεβάζετε μια φωτογραφία. Η ιστορία για το να αποχαιρετήσεις την πιπίλα γράφεται ειδικά για το δικό σας παιδί, και οι δεκατρείς εικόνες και το εξώφυλλο ζωγραφίζονται από τη φωτογραφία στο στιλ που θα επιλέξετε. Αδέλφια, γονείς, παππούδες και γιαγιάδες ή το κατοικίδιο μπορούν να συμμετέχουν, έως πέντε χαρακτήρες. Αν θέλετε να συμπεριλάβετε κάτι που συνέβη πρόσφατα, ένα ταξίδι ή ένα δόντι που έπεσε, το γράφετε και πλέκεται μέσα στην ιστορία.
Από e-book σε σκληρόδετο βιβλίο
Το e-book είναι έτοιμο λίγα λεπτά μετά την πληρωμή και μπορείτε να αλλάξετε το κείμενο και να ζητήσετε νέες εικόνες. Μετά το παραγγέλνετε ως σκληρόδετο βιβλίο A4. Ξεκινήστε να φτιάχνετε το βιβλίο ή διαβάστε περισσότερα για τις τιμές. Θέλετε να δείτε ένα έτοιμο βιβλίο πριν αποφασίσετε; Ξεφυλλίστε τα παραδείγματα βιβλίων μας.
Έτσι μπορεί να ξεκινήσει η ιστορία
Απόψε η πιπίλα βρίσκεται σε ένα μικρό κουτί πάνω στο κομοδίνο. Το κουτί το ζωγράφισες μόνος σου, κίτρινο με κόκκινες βούλες, και έβαλες στον πάτο ένα κομμάτι βαμβάκι για να ξαπλώνει μαλακά η πιπίλα. «Είσαι σίγουρος;» ρωτάει ο μπαμπάς. Κουνάς το κεφάλι, παρόλο που η κοιλιά σου νιώθει λίγο παράξενα. Σβήνετε το φως. Έχει σκοτάδι και ησυχία και το στόμα σου δεν ξέρει ακριβώς τι να κάνει. Αντί για την πιπίλα, σφίγγεις τον λαγό σου στην αγκαλιά. Τότε ακούς ένα μικροσκοπικό χτύπημα από το κουτί. Το καπάκι σηκώνεται λιγάκι και δυο μάτια, μικρά σαν κόκκοι ρυζιού, ανοιγοκλείνουν. «Γεια σου», ψιθυρίζει κάποιος. «Εγώ μαζεύω τις πιπίλες. Όμως πριν πάρω αυτήν εδώ, πρέπει να μάθω κάτι. Ποιος θα σου κρατήσει παρέα απόψε, αν δεν το κάνει η πιπίλα;» Σκέφτεσαι για πολλή ώρα. Ύστερα σηκώνεις αργά τον λαγό σου προς το κουτί.






