Γιατί το θέμα «Φόβος για το σκοτάδι» κάνει ένα ωραίο βιβλίο
Μια περιπέτεια που ταιριάζει στο παιδί
Όταν σβήνει το φως, το δωμάτιο μοιάζει διαφορετικό. Η καρέκλα με τα ρούχα φαίνεται σαν κάποιος να κάθεται εκεί, και ήχοι που δεν προσέχουμε ποτέ τη μέρα ακούγονται δυνατά και καθαρά. Ο φόβος για το σκοτάδι είναι συνηθισμένος και καθόλου παράξενος. Σε ένα βιβλίο γι’ αυτόν τον φόβο, ο ήρωας εξερευνά ό,τι τον τρομάζει, με τον δικό του ρυθμό και με κάποιον κοντά του. Το σκοτάδι γίνεται ένας χώρος όπου το παιδί σας μπορεί να βρει τον δρόμο του, και η ώρα του ύπνου μπορεί να γίνει λίγο πιο εύκολη.
Τι κρύβεται τελικά στο σκοτάδι
Σε ένα τέτοιο βιβλίο, ο ήρωας μπορεί να ανακαλύψει πως το μεγάλο πράγμα στη γωνία είναι η ρόμπα στο γαντζάκι της, πως το χτύπημα είναι ένα κλαδί πάνω στο παράθυρο ή πως εκείνος που κινείται στο σκοτάδι φοβάται κι ο ίδιος και ψάχνει παρέα. Ο ήρωας μπορεί να κάνει μια νυχτερινή βόλτα μέσα στο σπίτι με έναν ενήλικα και να πει καληνύχτα σε όλα τα πράγματα ή να μάθει πως το φως είναι πάντα ένα πάτημα του διακόπτη μακριά. Δεν χρειάζεται να πει κανείς πως ο φόβος ήταν χαζός. Κάτι μπορούσε να φαίνεται τρομακτικό και μετά να γίνει λιγότερο τρομακτικό.
Το δωμάτιο του παιδιού σας
Το βιβλίο γίνεται πιο δυνατό όταν το δωμάτιο είναι του ίδιου του παιδιού σας. Γράψτε τι υπάρχει μέσα: οι ριγέ κουρτίνες, το φωτάκι νυκτός σε σχήμα φεγγαριού, το λούτρινο που βρίσκεται πάντα δίπλα στο μαξιλάρι. Αν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που συνήθως το ανησυχεί, η ιστορία μπορεί να του δώσει μια καθησυχαστική εξήγηση. Προσθέστε και όσα το κάνουν να νιώθει ασφάλεια: ένα τραγούδι, έναν ιδιαίτερο τρόπο να λέτε καληνύχτα. Ένα μεγαλύτερο αδελφάκι ή ένας γονιός μπορεί να το συνοδεύει. Μια έτοιμη ιδέα είναι Το τέρας κάτω από το κρεβάτι.
Για τα πιο μικρά ταιριάζει ένας απαλός ρυθμός καληνύχτας: το φως σβήνει, το φεγγάρι λάμπει, το αρκουδάκι κοιμάται. Στα παιδιά προσχολικής ηλικίας αρέσει όταν ο ήρωας εξερευνά έναν θόρυβο και βρίσκει κάτι φιλικό, όπως έναν σκαντζόχοιρο δίπλα στο παράθυρο ή ένα ρολόι που χτυπά τικ τακ. Τα εξάχρονα απολαμβάνουν ένα μικρό μυστήριο για το τι κινείται στο σκοτάδι, ενώ στα μεγαλύτερα παιδιά αρέσει το σκοτάδι να γίνεται μέρος για περιπέτεια, όπως σε μια βραδινή βόλτα με φακό κεφαλής.
Τα μάτια συνηθίζουν το σκοτάδι
Όποιος καθίσει για λίγο σε ένα σκοτεινό δωμάτιο θα παρατηρήσει ότι σιγά σιγά βλέπει καλύτερα. Τα μάτια προσαρμόζονται σταδιακά στο σκοτάδι και αρχίζουν να ξεχωρίζουν σχήματα που στην αρχή ήταν αόρατα. Δοκιμάστε το μαζί: σβήστε το φως, καθίστε κοντά και μετρήστε τα πράγματα που μπορείτε να διακρίνετε μετά από ένα λεπτό, και ξανά μετά από λίγα λεπτά ακόμη. Γίνεται παιχνίδι και το δωμάτιο μοιάζει λίγο πιο γνώριμο.
Το παιδί σας είναι ο ήρωας
Συμπληρώνετε το όνομα και την ηλικία του παιδιού και τι του αρέσει, και ανεβάζετε μια φωτογραφία. Η ιστορία για τον φόβο για το σκοτάδι γράφεται ειδικά για το δικό σας παιδί, και οι δεκατρείς εικόνες και το εξώφυλλο ζωγραφίζονται από τη φωτογραφία στο στιλ που θα επιλέξετε. Αδέλφια, γονείς, παππούδες και γιαγιάδες ή το κατοικίδιο μπορούν να συμμετέχουν, έως πέντε χαρακτήρες. Αν θέλετε να συμπεριλάβετε κάτι που συνέβη πρόσφατα, ένα ταξίδι ή ένα δόντι που έπεσε, το γράφετε και πλέκεται μέσα στην ιστορία.
Από e-book σε σκληρόδετο βιβλίο
Το e-book είναι έτοιμο λίγα λεπτά μετά την πληρωμή και μπορείτε να αλλάξετε το κείμενο και να ζητήσετε νέες εικόνες. Μετά το παραγγέλνετε ως σκληρόδετο βιβλίο A4. Ξεκινήστε να φτιάχνετε το βιβλίο ή διαβάστε περισσότερα για τις τιμές. Θέλετε να δείτε ένα έτοιμο βιβλίο πριν αποφασίσετε; Ξεφυλλίστε τα παραδείγματα βιβλίων μας.
Έτσι μπορεί να ξεκινήσει η ιστορία
Έχει τόση ησυχία που ακούς το ψυγείο να βουίζει από την κουζίνα. Έχεις τραβήξει το πάπλωμα μέχρι τη μύτη σου. Κάποιος έκλεισε την πόρτα λίγο παραπάνω, κι έτσι μπαίνει μόνο μια λεπτή λωρίδα φωτός από τον διάδρομο. Στη γωνία δίπλα στην ντουλάπα στέκεται κάτι μεγάλο και σκοτεινό, με στρογγυλή κορυφή. Δεν έχει κουνηθεί, αλλά μπορεί να το κάνει από στιγμή σε στιγμή. Το κοιτάζεις μέχρι που τσούζουν τα μάτια σου. Τότε ακούς κάτι: ένα μικρό ξύσιμο κι έπειτα ένα γελάκι. Έρχεται από τη βιβλιοθήκη. Ανακάθεσαι. Στο πιο χαμηλό ράφι, ανάμεσα σε δύο βιβλία, φωτίζουν δύο μικροσκοπικές κουκκίδες, κίτρινες σαν φωτάκι νυκτός. «Συγγνώμη», ψιθυρίζει κάποιος με μια πολύ μικρή φωνή. «Νομίζω πως χάθηκα στο δωμάτιό σου. Έχει πάντα τόσο σκοτάδι εδώ μέσα;»






