Rodzeństwo, kuzyni i pies w jednej książce – tak, by nikt nie został pominięty

W książce jest miejsce dla pięciu postaci. Podpowiadamy, jak zaprosić do jednej opowieści rodzeństwo, kuzynów, dziadków i zwierzęta oraz zadbać o to, by nikt nie stał tylko w tle. Dzieci to zauważają. Za każdym razem.

Pięć miejsc w książce

Tworząc książkę, dodajesz postacie po kolei: osoby, zwierzęta lub pluszaka, w sumie najwyżej pięć. Pierwsza postać jest głównym bohaterem – możesz dodać jej zdjęcie lub opisać ją słowami. Pozostałym przypisujesz role i określasz ich relacje, na przykład młodsza siostra, kuzyn, dziadek czy najlepszy przyjaciel. Dzięki temu opowieść wie, kim są dla siebie nawzajem.

Pozostałym postaciom też możesz dodać zdjęcia, dzięki czemu na każdej rozkładówce będą wyglądać jak one same. Bez zdjęcia opisujesz je słowami. To dobrze działa w przypadku wymyślonego smoka czy wróżki, ale jeśli chodzi o prawdziwe twarze bliskich, trudno o coś lepszego niż zdjęcie. Pamiętaj, że pluszak też zajmuje jedno miejsce.

Pięć postaci może wydawać się niewielką liczbą. Książka ma jednak trzynaście rozkładówek i przy większej liczbie bohaterów na ilustracjach zrobiłoby się tłoczno, a opowieść straciłaby swój wątek. Pomyśl, kto naprawdę pasuje do tej konkretnej historii, a pozostałych zostaw na następną książkę.

Kto będzie głównym bohaterem?

Główny bohater to osoba, której przygody śledzimy od pierwszej do ostatniej rozkładówki. Jeśli dajesz książkę dziecku, naturalnie to ono zajmie to miejsce. Jeśli ma być prezentem dla dziadka, równie dobrze to on może być głównym bohaterem, a wnuki będą mu towarzyszyć.

W przypadku rodzeństwa sprawa bywa delikatniejsza. Jeśli książka jest dla obojga, niech stworzą drużynę: starsza siostra i młodszy brat wspólnie szukają klucza do domku w ogrodzie. Napisz o tym w polu, w którym podajesz, co ma się znaleźć w opowieści. Możesz poprosić, by razem rozwiązali zagadkę – wtedy oboje będą mieć ważną rolę, nawet jeśli jedno z nich jest wymienione jako pierwsze.

Możesz też zrobić osobną książkę dla każdego dziecka. Gdy pierwsza będzie gotowa, jednym kliknięciem utworzysz kolejną, w której to młodsza siostra zostanie bohaterką, a starszy brat otrzyma rolę drugoplanową. Pozostaną te same postacie, zdjęcia i styl ilustracji. Sprawiedliwość co do milimetra? Być może, ale właśnie taka, na jakiej rodzeństwu naprawdę zależy.

Niech każdy ma coś do zrobienia

Dziecko, które wspomina książkę z przykrością, rzadko jest jej głównym bohaterem. To raczej brat lub siostra, którzy stali tylko w tle. Dlatego zastanów się, co każdy będzie robić. Postać, która tylko towarzyszy innym, staje się statystą. Postać z własnym zadaniem jest częścią przygody.

Opowiedz, co wyróżnia każdą osobę. Może kuzynka Zosia potrafi gwizdać na palcach, młodszy brat zawsze odnajduje zgubione rzeczy, a dziadek zna nazwę każdego ptaka. Wystarczą dwie drobne cechy na osobę. To właśnie ich dzieci będą szukać, przewracając strony.

Uważaj na role, które przypinają dzieciom etykietki. Jeśli starszy brat zawsze jest odważny, a młodsza siostra zawsze się boi, oboje to zapamiętają. Pozwól im się zamieniać: jedno odważy się wejść na drzewo, drugie wymyśli, jak z niego zejść. Wspólny cel, taki jak uratowanie wieloryba, który utknął na plaży, czy zbudowanie tratwy, pomoże im działać razem.

Dziadkowie, kuzyni i przyjaciele

Książka, w której występuje babcia lub dziadek, często staje się tą najchętniej czytaną podczas wizyt u nich. Może opowiadać o czymś, co zwykle robicie razem, na przykład o zbieraniu grzybów lub pieczeniu ciasteczek. Może też zabrać was w podróż, której nigdy nie odbyliście, choćby na Księżyc starym samochodem dziadka. Dzieci zobaczą babcię biegającą i wspinającą się tak, jak być może nigdy nie widziały jej naprawdę.

Kuzyni, którzy widują się tylko w wakacje i na Boże Narodzenie, mogą mieć wspólną książkę, a każda rodzina może zamówić własny drukowany egzemplarz. Jeśli ktoś z nich mieszka za granicą, książkę można bezpłatnie przetłumaczyć na jego język, zachowując te same ilustracje.

Gdy dzieci są w różnym wieku, książkę pisze się dla jednej grupy wiekowej. Jeśli wybierzesz wiek najmłodszego dziecka, tekst będzie krótki, a najstarsze może przeczytać go innym na głos. Jeśli wybierzesz wiek najstarszego, maluchy posłuchają dłuższej opowieści – często świetnie się to udaje, gdy siedzą komuś na kolanach.

W książce może też wystąpić najlepszy przyjaciel dziecka, ale najpierw zapytaj jego rodziców. Musisz być rodzicem lub opiekunem osoby widocznej na zdjęciu albo mieć zgodę jej rodzica lub opiekuna. Jeśli się nie zgodzą, jest proste rozwiązanie: opisz przyjaciela słowami.

Zwierzęta ożywiają opowieść

Domowy zwierzak często jest postacią, z której dzieci śmieją się najbardziej. Pies, który biegnie przodem, kot, który nie chce iść, a potem pojawia się w samą porę, albo królik, który zjada mapę skarbu. Dodaj zwyczaje swojego zwierzaka: może pies boi się odkurzacza, a kot pije tylko z kranu.

Dla małego dziecka miś to nie tylko zabawka, ale przyjaciel. To, że ożyje w książce, może być dla niego najwspanialszą częścią całej historii. Nadaj misiowi imię i opowiedz, co lubi robić.

W książce może się też pojawić zwierzę, którego już z wami nie ma. Opowieść, w której kot zmarły wiosną wyrusza na ostatnią przygodę, może delikatnie otworzyć rozmowę o tęsknocie.

Jeśli ktoś mimo wszystko został pominięty

Najpierw przeczytaj e-book samodzielnie. Jeśli zauważysz, że jedno z dzieci znalazło się na drugim planie, możesz zmienić tekst i poprosić o nowe ilustracje. Łatwiej poprawić to przed wydrukowaniem książki niż tłumaczyć później.

Czasem coś nie pasuje na ilustracjach: młodszy brat wygląda na starszego, niż jest, albo loki kuzynki stały się proste. Poproś o zmianę i opisz w kilku słowach, co powinno wyglądać inaczej, a strona zostanie narysowana ponownie. Wskazówki, jak zrobić zdjęcia zapewniające najlepsze podobieństwo, znajdziesz we wpisie o wyborze zdjęcia. Więcej odpowiedzi na pytania o postacie czeka na stronie pomocy.

Chcesz zobaczyć gotową książkę, zanim się zdecydujesz? Przejrzyj nasze przykładowe książki.