De draak die uit de tekening stapte

Sam had een draak getekend. Hij was groen en rond als een aardappel, met drie rode hoorns, een oranje vleugel, één groot oog en een roze hart midden op zijn buik. Sam noemde hem Daan en hing de tekening aan de muur naast het bed.

‘Welterusten, Daan,’ zei Sam en deed het licht uit.

Midden in de nacht werd Sam wakker van een geluid. Kras, kras. Kras, kras.

Sam deed het nachtlampje aan. De tekening was leeg. Waar de draak had moeten zitten, was alleen wit papier en een groene veeg in een hoekje. En daar op de vloer zat Daan, zo groot als een kat en zo groen als het krijtje. Hij knipperde met zijn ene oog.

‘Hallo,’ zei Daan. Zijn stem klonk als een krijtje dat snel over papier krast. ‘Ik heb honger.’

‘Wat eten draken?’ fluisterde Sam.

‘Kleuren,’ zei Daan, alsof iedereen dat wist.

Sam pakte de pot met krijtjes. Daan snuffelde eraan en koos een blauw krijtje. Hij knabbelde het op als een wortel en meteen werd zijn vleugel blauw als de lucht. Hij probeerde ermee te fladderen. Hij kwam een klein stukje van de vloer en landde op zijn billen.

‘Nog een vleugel,’ zei Daan. ‘Dan kan ik echt vliegen.’

Sam wilde best nog een vleugel tekenen. Maar er zat maar één blauw krijtje in de pot en dat zat nu in Daans buik. De grote doos met krijtjes lag in de keuken.

De gang was donker. De vloer kraakte. Daan kroop dicht tegen Sams benen aan.

‘Ben je bang?’ vroeg Sam.

‘Draken zijn nooit bang,’ zei Daan met een bibberstem. ‘Maar jij kunt beter voorop lopen.’

Ze slopen door de gang, langs papa’s jas, die in het donker op een trol leek, helemaal tot aan de keuken. Daar stond de doos met krijtjes op tafel. Sam klom op een stoel en reikte ernaar.

Toen klonk er een gezoem. Vlak bij de vloer ging een groen lampje aan en iets ronds en plats begon recht op hen af te rollen.

‘MONSTER!’ schreeuwde Daan en hij sprong in Sams armen.

Het was de robotstofzuiger. Die reed meestal rond als iedereen sliep. Hij zoemde en draaide en zoog alles op wat op de vloer lag. En een draak van waskrijt, dat is toch bijna hetzelfde als kruimels.

‘Hij pakt jou niet,’ zei Sam en hield Daan stevig vast. ‘Beloofd.’

Sam stak een voet uit en duwde de stofzuiger de andere kant op. Hij zoemde verbaasd, dacht even na en reed onder de keukentafel.

Daan keek op. Het hart op zijn buik gaf een zachtroze gloed.

‘Jij was dapper,’ zei hij.

‘Jij ook,’ zei Sam. ‘Je bent toch maar meegegaan.’

Buiten het keukenraam begon de lucht al licht te worden. Opeens keek Daan bezorgd.

‘Ik moet naar huis voor de zon opkomt,’ zei hij. ‘Een tekening moet ’s morgens op het papier staan. Anders kan hij nooit meer terug.’

Ze renden door de gang, langs de trollenjas, de slaapkamer in. Onderweg griste Daan een blauw krijtje uit de doos. Hij nam een aanloop en sprong zo het witte papier in. Het ritselde en daar zat hij weer, plat en stil, precies waar Sam hem had getekend.

Sam kroop onder het dekbed en sliep al voordat het hoofd het kussen raakte.

Maar helemaal hetzelfde was de tekening niet.

Toen papa binnenkwam om Sam wakker te maken, zag de draak er net zo uit als eerst, met drie rode hoorns en een roze hart. Maar zijn vleugel was blauw. En in één poot hield hij een klein blauw krijtje.

‘Heb je je tekening veranderd?’ vroeg papa.

‘Nee,’ zei Sam met een glimlach. ‘Hij heeft gegeten.’

Die ochtend maakte Sam de tekening af: nog een vleugel en naast de draak een klein bed, zodat Daan ergens kon slapen tot de volgende nacht.