Ο Δράκος που Βγήκε από τη Ζωγραφιά

Ο Άρης είχε ζωγραφίσει έναν δράκο. Ήταν πράσινος και στρογγυλός σαν πατάτα, με τρία κόκκινα κέρατα, μια πορτοκαλί φτερούγα, ένα μεγάλο μάτι και μια ροζ καρδιά στη μέση της κοιλιάς του. Ο Άρης τον ονόμασε Νίκο και κρέμασε τη ζωγραφιά στον τοίχο, δίπλα στο κρεβάτι του.

«Καληνύχτα, Νίκο», είπε ο Άρης και έσβησε το φως.

Μέσα στη νύχτα, ο Άρης ξύπνησε από έναν ήχο. Σκρατς, σκρατς. Σκρατς, σκρατς.

Ο Άρης άναψε το νυχτερινό φωτιστικό. Η ζωγραφιά ήταν άδεια. Εκεί που θα έπρεπε να είναι ο δράκος, υπήρχε μόνο λευκό χαρτί και μια πράσινη μουτζούρα στη γωνία. Και στο πάτωμα καθόταν ο Νίκος, μεγάλος σαν γάτα και πράσινος σαν την κηρομπογιά, και ανοιγόκλεινε το μοναδικό του μάτι.

«Γεια», είπε ο Νίκος. Η φωνή του ακουγόταν σαν κηρομπογιά που τη σέρνεις γρήγορα πάνω στο χαρτί. «Πεινάω».

«Τι τρώνε οι δράκοι;» ψιθύρισε ο Άρης.

«Χρώματα», είπε ο Νίκος, σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.

Ο Άρης έφερε το βαζάκι με τις κηρομπογιές. Ο Νίκος τις μύρισε και διάλεξε μια μπλε. Την έφαγε τραγανίζοντάς την σαν καρότο και αμέσως η φτερούγα του έγινε γαλάζια σαν τον ουρανό. Δοκίμασε να τη χτυπήσει. Σηκώθηκε λίγο από το πάτωμα και προσγειώθηκε στον ποπό του.

«Άλλη μια φτερούγα», είπε ο Νίκος. «Τότε θα μπορώ να πετάξω στ’ αλήθεια».

Ο Άρης ήθελε πολύ να του ζωγραφίσει άλλη μια φτερούγα. Όμως στο βαζάκι υπήρχε μόνο μία μπλε κηρομπογιά, και τώρα βρισκόταν στην κοιλιά του Νίκου. Το μεγάλο κουτί με τις κηρομπογιές ήταν στην κουζίνα.

Ο διάδρομος ήταν σκοτεινός. Το πάτωμα έτριζε. Ο Νίκος κουλουριάστηκε πίσω από τα πόδια του Άρη.

«Φοβάσαι;» ρώτησε ο Άρης.

«Οι δράκοι δεν φοβούνται ποτέ», είπε ο Νίκος με τρεμάμενη φωνή. «Αλλά καλύτερα να πας εσύ μπροστά».

Προχώρησαν στις μύτες των ποδιών τους στον διάδρομο, πέρασαν δίπλα από το μπουφάν του μπαμπά, που στο σκοτάδι έμοιαζε με τέρας, και έφτασαν ως την κουζίνα. Το κουτί με τις κηρομπογιές ήταν πάνω στο τραπέζι. Ο Άρης ανέβηκε σε μια καρέκλα και άπλωσε το χέρι του να το πιάσει.

Τότε ακούστηκε ένα βουητό. Ένα μικρό πράσινο φωτάκι άναψε χαμηλά, κοντά στο πάτωμα, και κάτι στρογγυλό και επίπεδο άρχισε να κυλάει καταπάνω τους.

«ΤΕΡΑΣ!» ούρλιαξε ο Νίκος και πήδηξε στην αγκαλιά του Άρη.

Ήταν η σκούπα ρομπότ. Συνήθιζε να βγαίνει τη νύχτα, όταν όλοι κοιμόντουσαν. Βούιζε, έστριβε και ρουφούσε ό,τι έβρισκε στο πάτωμα. Κι ένας δράκος φτιαγμένος από κηρομπογιά δεν διαφέρει και πολύ από τα ψίχουλα.

«Δεν θα σε πάρει», είπε ο Άρης και κράτησε τον Νίκο σφιχτά. «Σου το υπόσχομαι».

Ο Άρης άπλωσε το πόδι του και έσπρωξε τη σκούπα προς την άλλη μεριά. Εκείνη βούιξε ξαφνιασμένη, το σκέφτηκε λιγάκι και κύλησε κάτω από το τραπέζι της κουζίνας.

Ο Νίκος σήκωσε το βλέμμα. Η καρδιά στην κοιλιά του έλαμπε λιγάκι ροζ.

«Ήσουν γενναίος», είπε.

«Κι εσύ», είπε ο Άρης. «Ήρθες μαζί μου».

Έξω από το παράθυρο της κουζίνας, ο ουρανός είχε αρχίσει να φωτίζει. Ξαφνικά ο Νίκος έδειξε ανήσυχος.

«Πρέπει να γυρίσω σπίτι πριν βγει ο ήλιος», είπε. «Μια ζωγραφιά πρέπει να βρίσκεται στο χαρτί της το πρωί. Αλλιώς δεν θα μπορέσει ποτέ να γυρίσει πίσω».

Έτρεξαν στον διάδρομο, πέρασαν δίπλα από το μπουφάν-τέρας και μπήκαν στο δωμάτιο. Στον δρόμο, ο Νίκος άρπαξε μια μπλε κηρομπογιά από το κουτί. Πήρε φόρα και πήδηξε κατευθείαν μέσα στο λευκό χαρτί. Ακούστηκε ένα θρόισμα κι ύστερα να τον πάλι εκεί, επίπεδος και ακίνητος, ακριβώς εκεί όπου τον είχε ζωγραφίσει ο Άρης.

Ο Άρης χώθηκε κάτω από το πάπλωμα και αποκοιμήθηκε πριν καν ακουμπήσει το κεφάλι του στο μαξιλάρι.

Μόνο που η ζωγραφιά δεν ήταν ακριβώς ίδια.

Όταν ο μπαμπάς μπήκε να ξυπνήσει τον Άρη, ο δράκος στη ζωγραφιά ήταν όπως πριν, με τρία κόκκινα κέρατα και μια ροζ καρδιά. Όμως η φτερούγα του ήταν μπλε. Και στο ένα του πόδι κρατούσε μια μικρή μπλε κηρομπογιά.

«Τον ζωγράφισες ξανά;» ρώτησε ο μπαμπάς.

«Όχι», είπε ο Άρης χαμογελώντας. «Έφαγε».

Εκείνο το πρωί ο Άρης τελείωσε τη ζωγραφιά: πρόσθεσε άλλη μια φτερούγα και, δίπλα στον δράκο, ένα μικρό κρεβάτι, για να έχει ο Νίκος πού να κοιμηθεί μέχρι την επόμενη νύχτα.